5 juli 2010 Romy

Hallo Sylvie en Saskia!

Van deze lente hebben we een paar foto's van Romy, die we jullie graag nog even laten zien ter ere van haar eerste jaar in Lent! Ze was vorig weekend precies een jaar bij ons en we zijn nog net zo gek op haar als in het begin. Ze is nog altijd géén dikzak, we hebben altijd brokjes staan waar ze van kan eten maar ze eet maar zulke kleine beetjes dat ze geen grammetje aankomt. We denken dat het komt omdat ze zoveel buiten speelt... In maart nog naar de dierenarts geweest voor de vaccinaties, heeft haar even gecontroleerd en het was een gezond, slank poesje!

Op de foto's Romy in een brutale bui in het vogelhuisje van de buren (onze verhuurders..!), Romy die zich vermaakt met een broodzak-klipje en een schoen, Romy die in een boom in de tuin op vogels jaagt en Romy die voor het raam zit te wachten tot het weer droog wordt zodat ze lekker naar buiten kan, want daar houdt ze zo van maar niet in de regen!!! Een fijne zomer toegewenst en tot mails.

Hartelijke groet,
Jaap en Anneroos

12 mei 2010  Peppie en Balou, voorheen de twee kittens Sem & Sera door Dorien

Aangezien er regelmatig vogel- en kattengespuis rond onze tuin sluipt hebben Carlo en ik gemeend om poortwachters aan te nemen. Bij deze willen we ze graag aan jullie voorstellen:

          Peppie, ‘domme kracht’                                               Baloe, ‘the brainz’

                                 Baloe heeft eerst een online cursus bewaken gevolgd

 Les 1:  ”Hoe lig je op de uitkijk, zonder dat je opvalt”

Na aanwijzingen van Baloe moet ook Peppie eraan geloven.

Ze meent dat domme krachten er het beste sullig uit kunnen zien om onopvallend te zijn

Les 2: “Als het buiten slecht weer is, dan moet de binnenpoort bewaakt  worden”                                 

Les 3: “Goed eten is belangrijk. Hierdoor wordt je sterker”

Les 4 (alleen voor leiders): “Laat je dienen door de domme kracht"

Les 5 (alleen voor domme krachten): “laat je leider altijd denken dat ze sterker is dan jij”  

Eindelijk zijn ze klaar voor actie!

Jullie zien: het was niet voor niets!

Peppie heeft goed geluisterd en maakt zijn opleiding meer dan waar!

5 april 2010 Boris en Igor zijn op 5 maart 2009 geboren in het gastgezin van Bianca.
Ze hebben een geweldig gouden mandje gevonden bij Jim en Wieke, lees hier hoe goed het met ze gaat;
 
Met Boris en Igor gaat het na een jaar fantastisch, het zijn nog altijd lekkere kroelkippen. Igor is sinds een paar weken helemaal van zijn speciale ik-ben-allergisch-voor-eten-voeding af en eet lekker met Boris mee. Hij is al maanden niet meer ziek geweest, dat is echt zo fijn. Igor weegt nu al 4,6 kilo en je gelooft het nooit, hij heeft stoertje Boris ingehaald! Je ziet het er niet aan af hoor, nou ja, Igor begint wel een beetje een hangbuikje te krijgen hihi. Hij ligt nu weer spinnend in mijn vest gewikkeld te slapen. Soms bind ik 'm met een sjaal aan me vast alsof het een afrikaanse baby is, dat vindt ie heerlijk, dan blijft hij uren liggen :)  

Boris heeft verlatingsangst denken we wel eens, ik mag namelijk niet alleen douchen, slapen of naar de wc van 'm. Dan gaat ie staan janken voor de deur, niet normaal meer! 's Ochtends wil ik nog wel eens de wekker uitdrukken en lekker snoozen.... maar dan heeft Boris al gehoord dat we wakker zijn en miauwt hij net zo lang totdat één van ons eruit komt! Hij begint als een gek te spinnen als je 'm dan aait. Ik denk dat we ze teveel aandacht hebben gegeven haha.

Oh ja, het mooiste komt nog: als je bij Igor z'n mandje gaat staan (naast de verwarming op de grond met 6 dekens erin, prins op de erwt) en je roept 'm, terwijl je met je vingers knipt en dan zegt dat ie moet gaan liggen.... dan komt ie aanrennen van de andere kant van de kamer, springt in zijn mandje, draait zich in zijn sprong al om zodat ie gauw op zijn rug ligt, en dan moet je 'm aaien. Whahahahaha, heb je ooit zoiets meegemaakt?! Mijn vriend heeft er veel tijd ingestopt haha, maar het is 'm gelukt.
 

Groetjes Wieke

Boris en Igor                                                                        Boris

eerste dag Boris en Igor                                                             Igor

23 maart Alfons & Alonso

Dit zijn de twee katjes die bij Sylvi geboren zijn als kittens van schuw moedertje Ali ( Baba ) uit AZC Aalten. Zij heten nu Jake & Elwood.
   

Hi Sylvi,
How have you been? I wanted to go ahead and send you an update regarding the kitties.

Jake and Elwood got spayed at the vet yesterday. They came home a little sore but are back to their bright and happy spirits today. They're both doing very, very well. I'm still surprised how big Elwood especially has gotten! He's taller than Jake now, but he's still a light and lanky cat. He's grown up to be very, very beautiful. And Jake? You wouldn't believe how soft his fur is: like a bunny. He's adorable. Both of the kittens (as I still call them) love love love to cuddle. Every single day both of them have to be "glued to my side" at least once, and they still follow me everywhere. They're very happy kitties.

Marble's also doing very well. She's turned into a bit of a "social butterfly" now and is very tolerant of the boys. She doesn't show any actual aggression towards them: she never fights with them. Sometimes she's a little loud when they bother her, but otherwise, not even a scratch. I'm sending along a picture of the three of them together so you can see for yourself! Even Marble loves to play and roll around on a daily basis.

And of course, I'm also sending along several pictures of Jake and Elwood together. They're best buddies, and can often be found snuggled up with each other or playing together. I can't imagine having only adopted one of them, because they definitely come as a pair. They're both so wonderful and having them around everyday is such a joy. I'm very very glad your policy is to try and adopt them out in pairs. The two are so happy. Thank you for letting us adopt these wonderful kitties.

Enjoy the pictures and I hope all is well with you! One last question, would you happen to have any pictures of Jake and Elwood as newborn kittens still? If so, I'd love if you could send them to me.

Thanks Sylvi!
Tawny

 Lotus

 Diddl

 Kaya

 Nala

 Nikki

16 maart 2010

Hoi Sylvi,

Even een berichtje van Tessa en Diego. Ze zijn ondertussen gesteriliseerd en gecastreerd door een dierenarts bij ons in de buurt. Het is prima verlopen en beide katten zijn er eigenlijk alleen maar aanhankelijker en rustiger van geworden. Op gezette tijden vliegen ze nog steeds wel in de gordijnen of zoals Diego graag doet op de schutting en er overheen. Tessa heeft een gat gegraven en duikt liever onder de schutting door! Leuk om die verschillen te zien. De wereld is dus al een stuk groter voor ze geworden, maar gelukkig voor ons zijn ze vaak heel blij dat ze ons veilige huis weer in kunnen rennen! Diego wordt echt een grote kater, maar beiden zijn nog steeds superlief naar elkaar en naar onze kinderen. Ze zijn wel fel naar andere katten in de buurt.

               Groetjes, Annette

12 februari 2010. door Leonie

Lilly en Leentje (voorheen Daido en Kali)

In september 2009 heb ik contact gezocht met Sylvi om eens te kijken welke mogelijkheden er waren om een poes te “adopteren”. Na wat heen en weer gemail kwamen we tot de conclusie dat een volwassen poes samen met haar kitten de beste optie was. En daar was Lilly! Ze keek me op de foto erg tevreden ietwat slaperig aan. Ik kon al snel terecht bij Jozee waar Lilly in de opvang zat. Bij binnenkomst werd mij al direct duidelijk dat Lilly de poes voor mij was. Ze zag me namelijk bij binnenkomst en er kwam een kleine miauw uit haar. Alsof we voor elkaar bestemd waren. Lilly was op dat moment nog samen met haar 3 kittens Stippels, de Bonte en Leentje. Ik ben buiten gaan zitten en heb alles over me heen laten komen. Stippels keek de kat uit de boom, de Bonte hing lekker om Jozee heen en Leentje kwam vrij snel spelen met me. Keuze gemaakt dus! Wat een lief speels en sociaal poesje.

Na mijn vakantie werden Lilly en Leentje bij mij gebracht door Jozee en de man van Sylvi. We hadden alledrie als snel het gevoel dat dit een goede match was. Leentje moest erg wennen in het begin. Lilly is een hele makkelijke en ontzettend lieve poes.

En wat ben ik verliefd op ze; Lilly is nergens bang voor. Mijn Felix kat noem ik haar, want daar lijkt ze op. Ze ligt het liefst boven op me en likt me 's morgens wakker. Wanneer ze maar even in de gaten krijgt dat er eten te halen valt, achtervolgt ze me het huis door. Leentje is mijn kleine zwarte ratje. Ze heeft een hele mooie zwarte vacht. Helaas is ze bijna constant verkouden in combinatie met een ontstoken oogje. Vind het vooral zielig voor haar. Want dat betekent al regelmatig een bezoek aan de dierenarts. In het begin is ze wat schuw naar vreemden maar al gauw zoekt ze je gezelschap op. Samen rennen ze het liefst achter elkaar aan en zoeken ze elkaar op wanneer er geslapen wordt. Hahaha en dat doen ze veel.

Dus na een moeilijke start in Duitsland waar Lilly aan het eind van haar Latijn gevonden werd met haar kittens, heeft ze nu samen met haar dochter een heerlijk huis gevonden! Ik hoop dat dat voor alle poezen en katten ook gaat gebeuren of al is gebeurd.

Groetjes Leonie, Lilly en Leentje

11 februari 2010, door Natasja

10 februari 2010, door Anne

Murphy, het gekke katertje
 
In 2007 wilde ik graag wat gezelschap voor mijn dame Whiskey. Gezien zij redelijk dominant, maar wel met wat probleempjes is, wilde ik een kitten. Zo kwam ik al snel uit bij Cari van Deijzen, die net een nestje kittens van een prachtige rode straatmoeder had. Er was wel een “probleempje” met 2 van de 4 kittens: waarschijnlijk cerebellaire ataxie. Het motoriekcentrum in de hersenen is bij de 2 heren van het gezelschap aangetast, waarschijnlijk door mishandeling van de moeder tijdens de zwangerschap. De eerste keer dat ik de kittens zag was ik volledig vertederd. Alle vier de kittens waren zich vrolijk aan het ontwikkelen, vrolijk aan het spelen, klauteren, eten... En twee ervan op een bijzondere manier. Bobby en Billy (die later Murphy en Bumpy zouden worden genoemd) hadden zo hun eigen maniertjes; vooral Billy, die wat meer last had van de ataxie, liet zich bijvoorbeeld in de kattenbak vallen om daar liggend te plassen zonder zichzelf te “bevuilen”. Ik besloot om Bobby, de “minder erge” van de twee, in huis te nemen. Vanwege een drukke studie had ik niet het idee dat ik genoeg thuis zou zijn voor Billy. Ik heb hem Murphy genoemd, want immers, één kat met een dranknaam die níet dronken oogt en één kat zonder dranknaam die wél dronken oogt, dat is natuurlijk geen stijl. Vandaar dat meneer genoemd is naar het Ierse rode bier.

Vanaf het eerste moment is Murphy de stoere heer bij mij in huis geweest. Alhoewel ik me meerdere malen helemaal te pletter ben geschrokken van flinke valpartijen (vooral van trappen klinkt het vaak behoorlijk dramatisch), elke keer herstelt Murphy zich en loopt een paar seconden later weer vrolijk te prutten. Hij is wel behoorlijk vocaal, waardoor ik nog wel eens denk dat er paniek is terwijl die er helemaal niet is. Murphy’s ataxie is steeds verder verminderd. Hij wordt steeds handiger, maar hij zorgt nog steeds voor enorm grappige momenten als hij bijvoorbeeld het bed te hoog of te laag inschat (en dus aan het einde van het bed landt met een grote boog of nét nog tegen het matras springt). Bezoek is ook altijd vertederd, zelfs niet-kattenliefhebbers vragen “waar ze zo’n kat kunnen krijgen”. Murphy is een heerlijke kat en ik ben nog steeds iedere dag blij met hem. Ondanks zijn ataxie (een afwijking waar best veel dierenartsen kittens om laten inslapen, echt onbegrijpelijk!) Wees dus vooral niet bang voor katten met een "afwijking"!

Op de eerste foto is Murphy te zien nadat hij al een uur bezig is met jagen op het stukje vlees wat hij in z'n bekkie heeft (luid grommend natuurlijk); echt een Murphy-foto! En de tweede laat gewoon zien wat een knapperd het is!


 Anne.

Romy, 12 oktober 2009

(Romy is een van de katjes die wegens omstandigheden is teruggekomen in onze opvang, gelukkig vonden wij snel een nieuw gouden mandje voor haar!)

Hallo Sylvi en Saskia,

Wij denken dat Romy heel graag aan jullie zou willen vertellen hoe fijn ze het buiten heeft! (zie foto.) Ze komt regelmatig even naar huis en blijft netjes in de buurt. Ze gaat nu eigenlijk elke dag buiten spelen en is 's avonds heel moe. Dan komt ze lekker bij je liggen of ploft ze neer ergens op een stoel of bank... De onrust binnen is in ieder geval voor een groot deel voorbij. En we zijn nog steeds dol op haar!!!

Groeten,
Anneroos

 

Bibi en Bambi, 12 oktober 2009

maandag 12 oktober 2009

Het gouden mandje van Sissy (het camping-katje met de baarmoederontsteking die met ongeveer zes maanden oud in de opvang kwam bij Sylvi)

Onze vorige poes hebben wij na 18 jaar in moeten laten slapen i.v.m. een beroerte. Wat een gemis! Vanaf 20 augustus 2009 zijn wij de trotse adoptie-ouders van Sissy, inmiddels 11 maanden oud. Het was wel even wennen, zo'n ondeugende / lieve poes. Halen in de vitrage, in de stoel, een dag zonder kabel! Geen internet, geen telefoon en t.v.... we dachten dat het aan UPC lag, totdat we Sissy's speelballetje tussen de kabels zagen liggen.... toen was het snel opgelost. Elke dag moet er een paar keer gespeeld worden, als wij niet beginnen rolt zij balletjes naar ons toe! De viskom kreeg teveel belangstelling en is inmiddels naar een beschutte plek verhuisd. Er is groot feest als onze kleinzoon van 22 maanden komt en zelf balletjes meebrengt van zijn eigen poesjes. Er wordt dan heel leuk gespeeld. Sissy wil absoluut niet naar buiten en is bang om opgesloten te worden. Ze is vriendelijk voor iedereen en geeft kopjes, maar laat zich niet oppakken, het is nog geen schootkatje. We kunnen haar wel oppakken, maar ze laat het nog niet echt toe. We hopen dat dat nog gaat komen. We vinden het prachtig wat jullie voor al die poesjes doen en hopen dat heel veel katjes nog een gouden mand mogen vinden via jullie.
 
 

Bedankt voor Sissy!
 
Henk en José
 

Jantinus, Mon, 14 Sep 2009

Hoi Sylvi,
Even wat nieuws over onze Jan, het gaat heel goed met hem Na lang getreuzel loopt hij nu 's morgens gewoon met mij mee de trap af gelukkig, hij is al dikke vriendjes met onze harrie, ze eten samen in de keuken 's morgens, tot vrijdag had ik de hond nog steeds in de bench als hij beneden was, omdat hij zo bang voor Guusje was, vrijdag kwam Jan opeens uit zichzelf naar de bench en begon aan de puntsnuit van Guus te snuffelen, ik stond echt versteld! ik heb toen het deurtje opengedaan en Guus kwam met haar kop uit de bench en kreeg tot mn grote verbazing een kopje van Jan! Even later zaten ze samen in de keuken aan een stukje ham, net of het altijd al zo was, het gaat elke dag een stukje makkelijker met hem, hij begroet de hond als eerste als hij de kamer inkomt, ze knuffelen echt met elkaar ongelooflijk wat een lieve kat Jan is geworden! Het gaat niet lang meer duren voor hij de dames ook mag begroeten want ik ben er niet echt bang meer voor dat hij echt zal gaan vechten met die Tinas. Van Diane kreeg ik het advies om het zo een voor een te doen en het gaat echt enorm goed gelukkig, Jan vind speelgoed enorm leuk en leeft zich echt helemaal uit met muisjes, ik ben echt heel blij dat hij van zon triest hoopje kat veranderd is in een vrolijk mannetje.
Ik hou je op de hoogte, groetjes Karin

Happy Ending Borre

Na het veel te vroeg overlijden van onze kat Bubba (4jaar oud), waren we op zoek naar een nieuw maatje voor onze andere kat Jessie. Via onze dierenarts Hendriks in Velp kregen wij het telefoonnummer van stichting Het Wijze Weeskitten. Na een zeer prettig eerste gesprek met Sylvi waren wij er al uit, hier zouden wij graag een katertje van willen en een nieuwe maatje voor Jessie. Ze vroeg ons waar we naar opzoek waren en werden de volgende dag al terug gebeld. Ze liet ons weten dat ze 2 leuke katertjes had. Twee dagen later, op zondag konden wij al komen kijken en uiteindelijk hebben wij gekozen voor het rode katertje Borre die bij gastgezin Jozee was ondergebracht. Nu hebben wij Borre alweer bijna 6 weken en het gaat erg goed. In het begin was hij nog erg terughoudend, maar dat was van korte duur. Borre groeit erg hard en is op weg om een echte flinke, lieve en aanhankelijke kater te worden. Ook met Jessie onze andere kater is hij dikke maatjes.

Groetjes Roberto en Kim

Kaapje alias Jantinus, 1 september 2009

In april van dit jaar kreeg ik een telefoontje van Karin over een grote zwerfkater die blijkbaar al heel lang in de buurt bij Karin rondzwierf. De overbuurvrouw had hem heel graag in huis willen halen toen het afgelopen winter zo ontzettend hard vroor. Haar pogingen om hem met lekker eten te lokken liepen echter op niets uit. De hele winter heeft Jantinus buiten onder een struik gelegen tot groot verdriet van de overbuurvrouw van Karin. Karin wist hier toen nog niets van maar toen de overbuurvrouw aan de praat raakte met Karin kwam de grote zwerver ter sprake. Karin besloot om aktie te ondernemen en nam contact op met Stichting Kattenzorg nijmegen. Zij nemen dan altijd contact met mij op als het gaat om het vangen van een schuwe kat. Karin zelf heeft Kaapje uiteindelijk in de vangkooi gelokt waarna hij door mij is opgehaald en meegenomen naar onze dierenarts. Karin en haar man Ronald waren bereid om daarna voor Kaapje te gaan zorgen. Hoe het vanaf toen met Kaapje is vergaan vertelt Karin in haar leuke verhalen over deze ex-zwerver die door Ronald en haar, Jantinus is gedoopt.

Date: Fri, 17 Apr 2009
Hoi Sylvi,
Met jan tinus gaat het prima hoor, gisteravond heb ik op z'n kamer de televisie zachtjes aangezet en een lampje aangemaakt toen het donker werd, zodat hij kan wennen aan de normale dingen in huis, hij vond het wel prima, hij laat zich heerlijk kriebelen en aaien, hij ging zelfs op z'n zij liggen en strekte zn pootjes van genot helemaal uit, ook bij ronald :) we hebben hem lekker verwend met rosbief, daar genoot hij echt van, dus deze gaat straks weer naar de slager :) ik heb mn gewone dingen gedaan in bed nog even een boekje gelezen wat hij ook zeer intressant vond, gaan slapen en zo rond een uur of drie begon hij een nachtelijk gesprek met me met een kraakpiepstem, wat ik beantwoordde dus het duurde ff voor het weer stil was en we weer sliepen haha! Vanmorgen stond ik om half 7 weer naast het bed om te gaan werken dus hij had z'n bakje al lekker vroeg gevuld, de snaaikous. Hij heeft ook netjes op de bak geplast, dus deze Mien Dobbelsteen gaat nu al het gespuis even verder verzorgen en de bakken schoonmaken, ik hou je op de hoogte van de vorderingen hoor!

groetjes 
Karin, ronald,  jan tinus, pukkie, harrie, oetje en guusje

Date: Sat, 18 Apr 2009
Even wat nieuws over Jan tinus,
Gister heeft hij kennis gemaakt met de brutaalste van het gespuis; Pukkie met haar tralalastaart, je weet wel die noorse schone, ze dook zomaar opeens zn kamer op, ik dacht nou krijgen we het, ze zal wel vreselijk boos worden, maar nee hoor, ze keek naar jan in z'n kooi en begon tegen hem te brabbelen, ze liep heel vrolijk met haar staart te showen en Jan tinus die dat zag was helemaal weg van haar, hij zat zo trots als een pauw helemaal rechtop naar haar te kijken en antwoordde haar steeds terug met zn piepstem. Toen ze weer beneden was zat hij nog steeds te kijken of ze nog terugkwam, ze heeft hem gisteravond ook nog een bezoekje gebracht :)
Vannacht heeft hij heerlijk geslapen, hij weet z'n weg nu precies in zijn verblijf, gister ging hij nog als een bouwvakker tekeer in de kooi met het naar boven en beneden gaan, nu heeft hij de elegantie van een ballerina (dat in combinatie met die piepstem zet je wel aan het denken) hij heeft tot 11 uur vanmorgen liggen dutten. We merken wel dat hij heel erg moe is en echt zn rust nodig heeft, als hij het genoeg vindt of het niet helemaal snapt, blaast hij even Ik heb hem vanmorgen ook even kunnen kammen, hij snapte er eerst niks van dus haalde even naar me uit, toen ik voorzichtig met de kam over z'n kopje ging merkte hij hoe lekker het was, ik heb zn hele rug kunnen kammen daarna, hij lag heel hard te spinnen met de druppels aan zn tandjes van genot :) Het zal wel goed komen met hem, hij heeft echt de tijd nodig om mensen weer te kunnen vertrouwen. Kwaadaardig is hij zeker niet, hij weet gewoon niet goed wat hij met aandacht moet doen. 
 
Groetjes Karin

                                                ***********************

Chico, 1 september 2009

Via markplaats kwam ik in contact met Bianca, èèn van de gastgezinnen van stichting Het Wijze Weeskitten. Na het over en weer mailen, ben ik haar site in de gaten blijven houden. En ineens was hij daar op de site "Chico". Ik was gelijk verliefd op hem. Dus meteen contact gezocht met Bianca. En ja, ik mocht komen kijken. Wat een geweldig ventje was hij, maar oh zo klein en bang!

Chico's verhaal; hij is samen met zijn zusje en drie broertjes geboren op het oude bankstel van  mensen die ze in hun voortuin hadden gezet. Deze mensen vonden hen en gelukkig hadden ze met hun te doen en hebben zij ze verhuisd naar een plek waar ze in ieder geval droog lagen. Zijn moeder kreeg ook eten van deze mensen. Totdat Chico en zijn broertjes en zusje vier weken oud waren en ze op onderzoek uit gingen. Toen hebben deze mensen contact gezocht met Het Wijze Weeskitten en zo zijn ze allemaal bij Bianca terecht gekomen. Ze waren in het begin allemaal behoorlijk bang. Bianca heeft ze met veel geduld en liefde geleerd dat wij, mensen, heel aardig kunnen zijn. De dag dat ik voor het eerst kwam kijken was Chico nog steeds erg bang, maar ondanks dat wist ik meteen dat hij het was. Hij had mijn hart meteen veroverd. Ik moest echter nog geduld hebben voordat hij bij mij en mijn twee dames zou komen wonen. Tot die tijd ben ik nog een paar keer bij hem wezen kijken zodat hij al wat aan mij kon wennen.

14 juli was het dan zover Bianca en Sylvi kwamen Chico bij mij brengen. Hij was zo bang dat hij meteen onder de bank schoot en er niet meer onderuit kwam. Ik heb hem daar toen onderuit gehaald en hem in een tentje gelegd. Hier voelde hij zich veilig. En hij besloot daar een hele dag te blijven. Dus water en eten in het tentje gezet. En hem daar rustig gelaten. Af en toe ging ik erbij zitten en dan zachtjes tegen hem praten.  Mijn 2 dames Kayra en Sophie wilde nog niks met hem te maken hebben. Gelukkig werd de nieuwsgierigheid te groot en ging Chico de volgende dag al op onderzoek uit. Inmiddels is hij hier helemaal gewend en voelt hij zich hier helemaal thuis. Hij is niet bij mij weg te slaan en vertrouwt mij helemaal. Als ik visite krijg vindt hij dat nog wel wat eng maar niet meer zo erg als in het begin. Hij gaat zich nu niet meer verstoppen. Chico zal nooit een allermansvriendje worden, maar dit hoeft ook niet vind ik.    

Met hem en Sophie gaat het erg goed. Sophie is zelf ook nog jong, iets ouder dan 1 jaar nu. Zij hebben elkaar helemaal gevonden. Ze breken hier soms de tent af, zo zijn ze dan aan het spelen met elkaar. Dan vliegen ze over de bank enz. Zo leuk om te zien! 

Inmiddels gaat Kayra die al wel 9 jaar is Chico ook accepteren. Hij mag al lekker bij haar liggen. Maar af en toe wil ze hem toch nog wel duidelijk maken dat zij de baas is. Dit weet Chico maar al te goed. Hij heeft heel veel respect voor haar. Dit mannetje maakt dit huisje compleet, ik en mijn 2 dames zouden hem voor geen goud meer willen missen. Dank jewel Bianca en Sylvi dat ik Chico zijn gouden mandje mocht bieden.

Angela

***************************

Bibi & Bambi, 17 juli 2009                                               

Hallo Sylvi,
We willen je even laten weten dat het heel goed gaat met Bibi en Bambi, ze zijn erg aanhankelijk en voelen zich erg thuis bij ons, ze slapen iedere nacht bij ons op bed. Ze eten heel goed, welliswaar alleen pate en geen vlees brokjes maar wel droge brokjes. Ze begroeten je als je wakker wordt of thuiskomt en willen continue bij je in de buurt zijn of liggen en krijgen ze even geen aandacht dan vragen ze hier wel om.
Bibi en Bambi voelen zich heel erg thuis en liggen werkelijk overal! Tussen de handdoeken, in de wasmand, in het berghok, in de keuken, in de kamer en op de trap. Ze zijn inderdaad heel erg speels, er zit leven genoeg in. Kortom, we willen ze uiteraard niet meer kwijt, dat mag duidelijk zijn. Ons gezinnetje is compleet!

Hartelijke groeten,
Guus en Marlie uit Maarheeze

Gentle en Jesse

In de kerstvakantie zijn we naar Nijmegen gereden om te gaan kijken voor een broertje of zusje voor Mup. Mupke heeft zo’n 4 jaar samen met Nika (1 jaar ouder dan Mup) samengeleefd. Nika is overleden door een aanrijding. Mup bleef dus alleen met mij achter. Dat ging allemaal prima, maar we waren toe aan nog een beestje.

Toen we bij Sylvi aankwamen, waren we beide meteen verliefd op Gentle. Alleen, Gentle had al bijna een gouden mandje, dus keken we verder. Jesse viel meteen op. Zijn mooie, dikke staart, zijn donderse oogjes en de manier van lopen… En ook alle andere katten, zo geweldig! Maar goed, we moesten erover nadenken. Jesse zouden we sowieso in huis willen, maar Gentle ook. Uiteindelijk is er besloten dat Gentle bij ons zou worden geplaatst. Yes! Nu hebben we 3 van die boefjes! Een beestenboel!

Vanaf vrijdag 8 januari zijn Gentle en Jesse bij ons komen wonen. Het was uiteraard allemaal even wennen voor ze, maar maandag 11 januari zaten ze al samen met Mupke voor het raam toen wij naar ons werk gingen. Jesse voelt zich al helemaal thuis. Gaat met ons mee naar bed, slaapt bij ons, laat zich heerlijk knuffelen en aaien. Als hij je niet vinden kan dan klinkt een miauw alsof er brand is J. Hij zit ook graag in bad. Jesse is helemaal fan van Mup. Hij doet Mup bij alles na en kroelt graag met Mup. Gentle houdt zich tot op heden nog steeds een beetje op de achtergrond, ligt heerlijk in haar Russische bontmutsmandje. Vloerverwarming vindt ze ook heerlijk trouwens, lekker languit op de grond liggen is dan ook een hobby van haar. Tijdens het eten zitten ze alle drie het liefst op de tafel, maar dat mag natuurlijk niet. Het is gewoon zo’n grappig gezicht. Hopen dat er iets op de grond valt… en dan aanvallûh!

Gentle en Jesse zijn super sociaal en dat hebben we helemaal gemerkt toen Mup ziek werd. Mup kon eigenlijk niets meer, daarom zijn we naar de dierenarts gegaan. Mup heeft zeer opgezette, ontstoken stembanden en is daar heel ziek van. Jesse komt steeds kopjes geven en kijken hoe het gaat. Snuffelt dan wat en geeft een soort van kus aan Mup. Erg schattig. Ook Gentle voelt dat Mup ziek is, komt ook af en toe even om een hoekje kijken. Erg fijn dat het goed gaat met z’n drieën! Mup voelt zich nu weer wat beter, maar hij is er nog niet. Een aantal bezoekjes aan de dierenarts zit er nog aan te komen.

Ik ben heel benieuwd hoe Gentle zich verder gaat ontwikkelen. In ieder geval zijn wij overtuigd dat zij over een paar maanden helemaal in haar hum is en heerlijk bij ons komt kroelen!

We houden je op de hoogte Sylvi!

Groetjes, Natasja