DeeDee samen met Kaya, Nala, Nikki 

16 februari 2010, door Cari

Barney

In februari 2009 kwam Barney bij mij in opvang. Hij was een doodsbange straatkat, die bij onze eerste kennismaking alleen maar naar me blies en spuugde. Hij koos een veilig plekje bovenop de hoogste kast en wilde daar alleen 's nachts even afkomen om de bak op te zoeken. Helaas werd Barney ook nog besmet met niesziekte, die hij kreeg van de 2 jonge katers Floris en Sindala, met wie hij de kamer moest delen. Doodziek werd hij. Het snot liep hem uit zijn neus, zijn ogen stonden vol tranen, zijn adem pruttelde en hij wilde niet meer eten. Dus in een dwangkooi naar de dierenarts voor een antibioticum-injectie. Gelukkig sloeg die aan en na een paar dagen en heel veel lieve woordjes begon Barney voorzichtig weer te eten. Crisis overwonnen!

Barney sloot vriendschap met Floris en Sindala en begon langzaam wat los te komen. Hij verruilde zijn plekje bovenop de kast voor een plekje in de zon op de vensterbank. Spelen was niet favoriet bij Barney, hij hield meer van relaxen, maar af en toe kregen de jonge katers hem toch wel zo ver. Het was in de zomer dat de afstandelijke Barney mij ineens het idee gaf dat hij ook wel geaaid wilde worden. Hij ging vlak bij me zitten, met zijn rug naar me toe en ik ging op zijn uitnodiging in. Barney genoot! In augustus vonden Floris en Sindala hun gouden mandje en lieten Barney alleen achter. Arme Barney. Het leek hem behoorlijk te raken, want zijn brokjes bleven grotendeels staan. Maar hij bleef niet lang alleen. Hij kreeg gezelschap van mama Shima met haar 6 kleintjes, die toen 3 weken waren. Dat ging prima, tot de kleintjes gingen rondstruinen en Shima af en toe van mening was dat ze haar kroost tegen Barney moest verdedigen. Tegen Barney? Die lieve schat, die elke strijd wilde vermijden, trok zich maar weer terug bovenop een kast. Ik zette zijn voer bij hem op de kast, want ik vermoedde dat hij nog steeds weinig at. Dat bleek ook zo te zijn.

Langzaamaan werd Barney zichtbaar magerder. Voor Barney die zo op zijn rust gesteld was, waren die 6 kittens wel erg druk, maar na een tijdje kon ik het feit dat hij zo slecht at, toch niet meer op stress gooien. Ik besloot met hem naar de dierenarts te gaan. Hij kreeg aldaar van Allard een roesje (want Barney wilde absoluut geen vreemde mensen bij hem in de buurt) en werd onderzocht. Zijn bloed werd afgenomen en er werd een foto gemaakt. Die foto liet ons schrikken: Barney had maar liefst 5 kogels in zijn lijf! Volgens Allard zat er daarvan 1 in zijn lever en dat zou zijn slechte eetlust verklaren. Uit het bloedonderzoek bleek dat zijn leverwaardes inderdaad beroerd waren. Hier was niets aan te doen, dit was een aflopende zaak... Ik ging teneergeslagen met Barney terug naar huis en onderweg besloot ik dat hij zijn laatste dagen zijn eigen gouden mandje moest hebben en ik adopteerde hem zelf. Dat beviel Barney uitstekend! Hij kon 't prima vinden met mijn katten en dat was wederzijds. Zelfs Safa'tje, die bij elke vreemde kat in de stress schiet, had met Barney geen enkele moeite. Barney was bovenal erg gesteld op de honden. Kortom, hij voelde zich helemaal thuis. Intussen raakte ik ook steeds meer en meer aan hem gehecht en kon er steeds slechter vrede mee hebben dat hij spoedig zou sterven. Utrecht bood ook geen uitkomst. Ze zouden de kogel misschien kunnen verwijderen, maar het herstel zou heel moeizaam zijn, áls hij al zou herstellen en hij zou opgenomen moeten worden, wat voor de bange Barney geen optie was.

Inmiddels ging Barney slechter en slechter eten. Uren bracht ik met hem door in de keuken, met de heerlijkste hapjes voor hem uitgestald en hem aanmoedigend te eten. Hij viel steeds verder af. Wel had hij nog levenslust. Hij ging zelfs buiten op avontuur en liep hard mauwend met de honden en mij mee op de ochtend- en avondwandeling. 's Nachts sliep hij meestal bij me op bed. Toen Barney helemaal stopte met eten, heb ik uit wanhoop nog één dierenarts geraadpleegd voor een inmiddels 4th opinion. Die dierenarts, Frans, belde mij de volgende dag op. Het was of de zon weer doorbrak! Frans vond het maar zeer de vraag of die kogel wel de boosdoener was en of die überhaupt wel in zijn lever zat. Hij vermoedde cholangiohepatitis, een ontsteking van de galgangen en lever. Hij zou een 50% kans op overleven hebben, maar dan moest die negatieve energiebalans per direkt omgezet worden in een positieve. De volgende morgen ging ik, vol nieuwe hoop met Barney naar hem toe. Er werden meerdere foto's gemaakt en inderdaad bleek de kogel niet ín zijn lever te zitten, maar er tegenaan. Hij maakte een echo en die bevestigde zijn vermoeden. De galgangen waren verstopt en daardoor extreem verbreed. Barney kreeg een slokdarmsonde, zodat ik hem elke 2 uur vloeibare voeding kon geven, i.c.m. medicijnen. Omdat hij gewoon thuis verzorgd kon worden, zou hem dit nagenoeg geen stress of ongemak geven. Vrijdagmorgen kreeg hij de sonde, maar Barney was behoorlijk van slag en ik kon hem 's avonds pas weer benaderen om zijn 1e voeding te geven. Dat ging dus niet, ik kreeg er niets doorheen. Ik moest de volgende morgen dus terug en omdat Barney nog steeds niets met vreemden ophad, moest hij opnieuw een roesje krijgen. Uiteindelijk lukte het de sonde weer te laten werken, maar het voeden bleef lastig, omdat de sonde echt flinterdun was en steeds weer verstopt raakte door de miniscule klontjes die ik niet van tevoren uit zijn voeding kon vissen. Barney knapte niet op. De narcoses hadden hem ook geen goed gedaan. Hij was nu duidelijk doodziek. Hij bleef misselijk en in de nacht van dinsdag op woensdag gaf hij uiteindelijk ook over. Ik belde Frans, omdat ik dacht dat dit het einde was, maar hij stelde me gerust. Dit was niet abnormaal en ondanks het feit dat primperan (een antibraakmiddel) ook weer door de lever afgebroken moet worden, besloten we hem dit toch te geven. De volgende morgen (donderdag) kon ik het pas bij de apotheek ophalen. Barney werd inmiddels steeds zwakker. Het braken had veel van zijn krachten gevergd. Ik smeekte hem nog even vol te houden, het zou allemaal beter worden. Hij zou zich met de primperan minder misselijk gaan voelen en dan kon ik hem volop voeding geven om aan te sterken en zijn lever een kans te geven te herstellen. Ik zou hem er ook nog extra colostrum bij geven, voor meer kracht en weerstand.

Een week lang hebben Barney en ik samen gestreden om hem erdoor heen te helpen. Het is een zware week geweest, maar het heeft ons heel dicht tot elkaar gebracht. De laatste nacht kwam hij, ondanks zijn beroerde toestand, toch ineens om 2.00 uur naar boven en sprong op mijn bed, mauwde op zijn geheel eigen Barney-manier en duwde zijn koppie tegen mijn gezicht. Dat had hij nog nooit eerder gedaan. Tegen mijn buik viel hij min of meer in slaap. 's Ochtend droeg ik hem weer naar beneden, want daar leek hij zelf niet meer de puf voor te hebben. Ondanks de nieuwe middelen ging Barney zich de volgende dag niet  beter voelen. 's Avonds moest hij toch weer overgeven. Hij was totaal uitgeput, kon nauwelijks nog op zijn pootjes staan. Al die tijd ben ik blijven hopen op herstel en ben vertrouwen blijven houden in Barney's vechtlust. Keer op keer verzekerde ik hem dat we het wel zouden redden, dat we in de lente samen in de tuin van de voorjaarszon zouden genieten... Maar nu ik hem zo totaal uitgeput zag, wist ik dat het niet waar was. Ik zei tegen Barney dat hij niet meer hoefde te knokken, hij had zijn best gedaan en hij was nu toe aan rust.
 
Ik belde mijn eigen dierenarts en vroeg hem om bij mij thuis Barney in te laten slapen. Ik wilde hem een laatste barre rit in een kooitje door de kou besparen. Het was kerstavond, maar Barney verdiende, na alles wat hij doorstaan had, het beste. Met frisse tegenzin kwam de dierenarts en op mijn bed heeft Barney,  zonder nog enig verweer, zijn laatste prikje gehad. Ik weet niet of de da heeft zitten klooien, of dat Barney nog steeds niet wilde opgeven, maar toen de dierenarts vertrokken was,  gebeurde er in Barney nog van alles. Ik voelde zijn hart nog kloppen, zijn oor, zijn bekje, zijn poten, zijn hele lijf leek weer tot leven te komen. Ik hoop dat hij zich niets meer bewust was... het duurde zeker een uur, voordat ik het idee had dat hij echt dood was.

Maandenlang heeft Barney in de kattenkamer gewoond, wachtend op iemand die hem wilde hebben. Er is nooit iemand voor hem gekomen. De doodsbange, blazende Barney heeft me laten zien dat hij in wezen een in-en-in lief dier was. Weggejaagd, beschoten en nergens gewenst, maar uiteindelijk toch weer bereid zijn vertrouwen en liefde te geven. We hebben een bijzondere tijd samen gehad, vooral de laatste weken. Ik ben hem daar heel dankbaar voor. Hij is mijn maatje geworden en ik mis hem. Maar daarnaast mis ik vooral wat had kunnen zijn. Een gezond en gelukkig leven wilde ik hem geven, dat had hij zo enorm verdiend. Het heeft niet zo mogen zijn. Barney, je was mijn kanjer!

januari 2010, door Bianca 

Beste poezenvrienden 

Het nieuw jaar is weer begonnen. Afgelopen jaar is een zwaar jaar geweest, met helaas veel dieptepunten. In totaal heb ik 70 poezen en kittens in de opvang gehad waarvan er 10 zijn overleden. Ongelofelijk veel verdriet heb ik daar van gehad. Het grootste dieptepunt was de vermissing van Silke en Senna. Enorm veel tranen heb ik gelaten toen we Senna terugvonden, overreden door een auto. Silke is tot op de dag van vandaag niet meer teruggevonden, ik blijf hoop houden dat ik haar ooit weer zal zien. 

Maar gelukkig was het ook een jaar met mooie gebeurtenissen. Zo heb ik voor 59 poezen en kittens een gouden mandje gevonden waar ze nu nog steeds dolgelukkig zijn. En daar doen we het tenslotte voor. Ik ga dus vol goede moed dit nieuwe jaar in Momenteel is het met drie opvangertjes erg rustig, maar het zal niet lang meer duren voor de eerste zwangere poes haar intrede hier zal maken. Ik zal haar en haar kittens weer liefdevol opvangen. Nu is het genieten van mijn eigen poezen en de opvangertjes Sumi, Luna en Mink. Alledrie zitten ze nog midden in hun socialisatie periode, maar ik heb nu lekker de tijd voor hen. Het is al een genot om te zien hoe geweldig ze het naar hun zin hebben hier. Drie zwervertjes, op straat geboren en al drie en vier maanden oud toen ze bij mij in de opvang kwamen. Geen mensen gewend en nog nooit een huis van binnen gezien. En nu gedragen ze zich alsof ze nooit anders gewend zijn dan een warme mand en elke dag eten. Geweldig is dat! Een genot om te zien hoe Sumi en Mink de beste vrienden zijn geworden. Kijk naar hun foto, die zegt genoeg...   

Groetjes Bianca  

Zaterdag 14 november 2009, Een zwarte dag
 
 
Op maandag 2 november brachten Bianca en ik de twee hummeltjes Senna en Silke naar hun nieuwe thuis aan de Generaal Smutsstraat in Nijmegen in de wijk Heseveld. Wij gingen ervan uit dat zij daar hun gouden mandjes hadden gevonden en in goede handen zouden zijn. Dat ook wij, zo secuur en kritisch als wij altijd zijn bij het plaatsen van onze oogappeltjes , een inschattingsfout kunnen maken blijkt uit het feit dat onze grootste nachtmerrie: het ontsnappen van een schuw katje in een totaal vreemde, net nieuwe omgeving, waarheid is geworden! Één dag nadat wij Senna en Silke weggebracht hadden konden zij ontsnappen door het openstaande kattenluikje. Ondanks onze waarschuwingen om extra alert te zijn en het luikje dicht te houden hadden zij de mogelijkheid om door het luikje naar buiten te gaan. Als wij hier direkt van op de hoogte waren gesteld hadden wij tips kunnen geven waardoor de katjes niet veel verder dan de tuin op onderzoek uit waren gegaan. Helaas hoorden wij pas de volgende dag bij toeval wat er was gebeurd. 

Augustus 2009, door Bianca

Beste poezenvrienden

Wat is er weer een hoop gebeurd sinds de laatste keer dat ik hier geschreven heb. Dat is inmiddels ook al 5 maanden geleden zie ik. In die 5 maanden heb ik veel vreugde mee mogen maken maar helaas ook emmers vol tranen gehuild. In het verhaal hieronder vertel ik over de bevalling van Lucky en over de moeilijke start die Mormeltje had.

Helaas is Mormel nooit het gezonde poesje geworden wat ik zo erg had gehoopt. Ik was stapelverliefd op haar,ze was zo lief en zo mooi. Ik besloot haar daarom ook zelf te houden. Tot mijn enorme grote verdriet is mijn kleine coupe orkaantje op 21 juni 2009 overleden, ze mocht slechts drie en een halve maand oud worden :(

Gelukkig ging het met haar broertjes Spetter, Tosti en Sambal allemaal heel goed en zij hebben inmiddels allemaal al een gouden mandje gevonden. Ook Lucky heeft haar plekje helemaal gevonden in haar nieuwe mandje. Het zusje van Lucky, Fleur, was ook hoogzwanger bij mij in de opvang. Haar bevalling verliep helemaal niet goed waardoor ze uiteindelijk via een spoedkeizersnede drie levende kittens kreeg. Fleur was met haar 8 maandjes nog veel te jong om haar kindjes op te voeden, ik heb haar dus dag en nacht moeten helpen. Een echt zorgennestje was het, de ukjes wilden ook maar niet groeien.

Inmiddels heeft Fleur haar gouden mandje gevonden,en met ukjes Jara Banél en Kanjer gaat het nu ook heel goed. Jara en Kanjer zijn al een tijdje in hun nieuwe gouden mandje en vorige week is Banél ook vertrokken. Moeilijk voor mij omdat ze toch vier en een halve maand bij me is geweest en ik zoveel met haar mee heb gemaakt.

Een hoop kittens zijn  bij me in de opvang geweest waarvan de meesten al naar hun gouden mandje gegaan zijn. Bijvoorbeeld;

Sem en Sera, twee kleine ukjes waarvan de moeder was overleden,

Keira en haar zes ukjes, gevonden op een carport. Tot mijn grote verdriet hebben twee van haar kleintjes het niet gered, van Evi en Snor hebben we veel te vroeg afscheid moeten nemen. Maar met Macho, Monkey, Stip en Smurf gaat het nog steeds heel goed.

De zwerfkittentjes Kruimel, Jim, Joey, Swiebertje, Twister, Remi en Lobke. Allemaal erg ziek geweest maar gelukkig ook weer opgeknapt. Alleen Jim en Lobke zijn nog bij mij in de opvang. Lobke blijft verkouden en de kans zit erin dat dit chronisch blijft, waardoor het moeilijker is om voor haar een gouden mandje te vinden, terwijl ze zo'n ongelofelijke lieve knuffelscheet is!

Mama Layla en haar kittens Chico, Fire, Yoki, Lana en Simba zijn ook allemaal al naar hun nieuwe gouden mandje en ook de twee kittens Cleo en Clarence gaan binnenkort naar hun nieuwe gouden mandje

Waar Clarence zijn naam aan te danken heeft is wel duidelijk op deze foto te zien, mijn heerlijke schele muk:)

Vandaag donderdag 20 augustus 2009 is een bloedhete dag. Er moeten op dit moment toch echt 20 poezen en kittens hier in huis zijn, maar ik zie ze nergens meer. Ze liggen allemaal uitgeteld van de hitte op allerlei plekjes. Af en toe moet er eentje zijn innerlijke behoefte vervullen en even blaas of darmpjes legen en op de terugweg moet er natuurlijk even een knuffel gehaald worden bij mij. Maar verder is het nu rustig. Maar dat zal vanavond weer anders zijn, dan rennen ze weer heerlijk achter elkaar aan, halen de gekste capriolen uit, zodat ik weer met een brede glimlach tussen al dat spul inzit.

Het is zo geweldig om dit werk te mogen doen!

Het zijn niet alleen leuke dingen die je meemaakt, helaas komen er poezen en kittens binnen die al veel te veel ellende hebben meegemaakt, je hart breekt bij het zien van die weerloze hummeltjes, hoe kunnen mensen ze dit aandoen? Maar mijn poezenmoederhart gaat dan nog harder kloppen, ik wil hoe dan ook deze hummels de liefde zorg en aandacht geven die ook zij verdienen en daar ga ik dan ook helemaal voor. Als ze dan toch onder mijn handen overlijden is dat echt vreselijk en ik ben daar dan ook vreselijk kapot van op dat moment. Maar veel vaker zie ik dat het steeds beter gaat met zo'n kleine uk en dat ze uitgroeien tot lieve heerlijke aanhankelijke knuffels, die zo ontzettend dankbaar zijn voor alles wat ik ze geef. En dat is waar ik het allemaal voor doe!

Elk gered dier is er èèn!!

Groetjes Bianca

*********************************

Maart 2009 door Bianca

Beste poezenvrienden

Het is woensdagmorgen 4 maart 2009. Mijn drie opvangkittens Bickel, Buster en Bonja van 6 weekjes dartelen heerlijk door de kamer. Mijn Kaya is met ze aan het spelen en af en toe krijgt eentje een flinke wasbeurt van haar. Hun mama Bambi ligt tevreden op tafel, blij dat ze even tot rust kan komen. Zus Bibi is bezig met een wasbeurt nadat ze haar buikje lekker rond heeft gegeten. Opvangpoes Lucky ligt op de andere tafel, ze kijkt in alle rust naar alles wat er om haar heen gebeurt.

Lucky is pas 9 maandjes jong en nu al zwanger. Ze heeft inmiddels zo'n ongelofelijke dikke buik dat ze er echt last van heeft. Mijn gevoel zegt me dat ze vandaag wel eens kan gaan bevallen en uit voorzorg doe ik haar vast in de bench die helemaal ingericht is voor de bevalling. In de loop van de dag blijkt dat mijn gevoel wel eens kan kloppen want Lucky is druk aan het graven in het huisje dat in de bench staat. In het huisje liggen dekentjes en onderleggers voor de bevalling, maar Lucky zelf vindt blijkbaar dat dat er allemaal uitmoet. Ik laat haar haar gang maar gaan.

Eind van de middag merk ik dat ze echt pijn begint te krijgen. Ze blijft maar krabben aan de wanden van het huisje en wordt pas rustiger als ik zachtjes tegen haar praat en over haar buik aai. Maar de bevalling wil maar niet doorzetten. Ik heb enorm met haar te doen. Om 23 uur als er nog steeds niets te zien is besluit ik toch maar naar bed te gaan, maar wel met het idee regelmatig naar beneden te gaan om te kijken hoe het met haar gaat. Van slapen komt helaas niet veel, omdat ik me toch wel zorgen om haar maak.

Om half twee die nacht, het is inmiddels al 5 maart geworden, ga ik naar beneden en loop regelrecht naar de bench. En ja hoor.... haar eerste ukje was net geboren! Oh wat was ik daar blij om, eindelijk was het dan toch begonnen. Het ging goed met de kleine uk, Lucky had hem al schoongelikt en hij liet horen dat hij goeie longetjes heeft. Vrij snel kwam nummer twee. Helaas zag ik deze uk helemaal levenloos liggen. Lucky ging meteen aan de slag met de navelstreng en de nageboorte en bekommerde zich niet om haar kleintje. Ik heb meteen de kleine uk gepakt en het bekje en neusje schoongemaakt. Met handdoeken ben ik haar droog gaan wrijven maar ....ze bleef levenloos in mijn hand liggen. "kom op lief klein mormeltje ga nu ademen!" Toen ben ik haar hartje gaan masseren en ineens schokte haar lijfje, meteen daarna begon ze te piepen GODDANK ZE LEEFT!!!!

Ondertussen was nummer drie geboren, een prachtig mooi rood mannetje die het gelukkig meteen al goed deed. Ik maakte snel een kruik warm en legde mijn kleine mormeltje terug bij Lucky. Maar in tegenstelling tot nummer 1 die al druk aan het drinken was bij Lucky en nummer drie, wilde zij niet bij Lucky drinken. En tot mijn grote schrik zag ik dat ze er weer levenloos bij lag. Ik heb haar direct weer gepakt en ben opnieuw haar hartje gaan masseren, net zolang tot haar lijfje weer tot leven kwam.
Inmiddels werd nummer 4 geboren..........ook levenloos!!! Ik liet mormeltje in warme handdoeken liggen en ben meteen bij nummer vier het bekje en neusje schoon gaan maken. Ook hij bleef levenloos in mijn handen liggen en toen ben ik ook zijn hartje gaan masseren. Hij reageerde daar gelukkig direct op, liet zich flink horen en vanaf dat moment ging het goed met hem.

Maar om Mormeltje bleef ik me toch wel zorgen maken. Tot vier uur die nacht ben ik bij ze gebleven. Mormeltje had ik inmiddels al helemaal droog gewreven en ze bleef nu gelukkig ademen. Drinken bij Lucky deed ze nog niet. Haar drie broertjes wel. Met Lucky ging het gelukkig ook heel goed. Ze lag daar super trots met haar kleine ukjes. Ik besloot het huisje schoon te maken zodat zij en de kleintjes tenminste droog lagen. Lucky vond het allemaal prima, ze is ook zo'n lieverd. Op schone dekentjes en tussen twee warme kruiken nestelde Lucky zich daar met haar viertal.

Omdat Mormel nu al een tijdje gewoon ademde besloot ik om 4 uur in de ochtend toch maar naar bed te gaan. Maar weer kwam van slapen niets, ik maakte me teveel zorgen om mormeltje. Om half zes stond ik dus alweer naast mijn bed. Beneden gekomen ging ik meteen kijken bij lucky en wat ik toen zag..... een heel vredig tafereeltje ....het was alsof Lucky naar me lachte, zo trots op haar kleintjes.  En ik ben ook supertrots op haar, want die toch wel kleine meid heeft het samen met mij toch maar mooi even gefixed!

En Mormel????
Ook zij lag heerlijk bij Lucky te drinken

    Groetjes Bianca

******************************

In de wereld van vandaag,
snel, vluchtig, soms kil en koud
is er altijd wel iemand
die intens van een ander wezen houdt

Die het menselijk hart draagt
dicht onder de huid
voor elk poezenvachtje heel zacht
klopt dit hartje extra luid

Ook dit is Liefde
onvoorwaardelijk en sterk
wist de wereld maar meer af
van dit onbenoemd grootse werk

Liefde gaat juist dan
gepaard met geluk, pijn, verdriet
slechts het gevoel spreekt
bijna niemand die het ziet

Jij, Bianca, en gelukkig
velen in het wereldje van vacht en dons
verstaan het woord dierenliefde
meer dan de meeste van ons........

Liefs, Joyce

Dit gedicht kreeg ik toegestuurd door Joyce, het ex-vrouwtje van Bibi en Bambi, zij moest helaas door omstandigheden afstand nemen van haar twee schatjes. Keer op keer krijgen Syl en ik haar waardering, over hoe wij met onze opvangpoezen omgaan en dat maakt ons "werk" nog veel waardevoller dan het het al is.

Het is fijn om waardering van mensen te krijgen. Dat ze ook zien hoeveel liefde tijd en energie wij steken in al onze diertjes. En dat geldt natuurlijk niet alleen voor Syl en mij, maar voor alle gastgezinnen en iedereen die op wat voor manier dan ook betrokken is bij de stichting.

Ik vind het fijn om gastgezin te "mogen" zijn. Ja, het kost inderdaad veel tijd en energie, vaak heb je veel zorgen om je poesjes omdat het even niet zo goed met ze gaat. En afscheid nemen is niet altijd even makkelijk. Maar als je toch ziet hoeveel je er voor terug krijgt van al deze poesjes..... dat is gewoon niet in woorden uit te drukken.

Mijn deur blijft altijd voor ze open staan!

Bianca

*****************************

Lieve PEPSY en PATOE door Bianca

Als kittens van amper 6 weekjes jong kwamen jullie bij mij
oh wat was ik met jullie blij
Zo lief zo klein zo mooi en zacht
helaas had jullie leventje tot nu toe niets goeds gebracht

Pepsy heb ik zelf weggehaald bij mensen
qua verzorging gingen zij ver buiten de grenzen
Veel te vroeg bij je mama weggerukt, amper twee weekjes pas
en toen kwam je bij iemand terecht die ook al niet lief voor je was

Je werd mishandeld en niet goed gevoed
dat is iets wat mij enorm veel pijn doet
Tranen schieten me weer in de ogen bij die gedachten
gelukkig mocht ik de taak op me nemen om jouw leed te verzachten

Vier dagen later kwam kleine Toet
ook jouw leventje was tot nu toe verre van goed
Je liep samen met je mama te zwerven over straat
voor je broertjes en zusjes was het waarschijnlijk al te laat

Het rondzwerven in de vreselijk kou had behoorlijk wat bij je aangericht
je was heel erg ziek en je oogjes zaten helemaal dicht
Je was ernstig verkouden en erg slap
jij had hulp nodig heel rap

Ik mocht jouw die geven
en daarmee redde ik je leven
Een vechtertje was je, echt top
je knapte zienderogen op

Waarschijnlijk blijf je je verdere leven wel een beetje verkouden
maar daarom zullen we niet minder van je houden
Jij kunt er prima mee leven
en zult voor altijd je "dankbaarheidsknuffels" blijven geven

Jullie hebben een heel speciaal plekje in mijn hart gekregen
mijn liefde voor jullie is tot verre hoogtes gestegen
Jullie hebben mij allebei heel erg geraakt
we hebben dan ook hele bijzondere momenten samen meegemaakt

Maanden hebben we geknuffeld gespeeld en gekust
voor ons alledrie een enorme lust
We genoten van ons samenzijn
met Kaya erbij was ook zo fijn

Maar vandaag was dan toch het moment van afscheid
ik raakte een stukje van mijn hart kwijt
Gisteren heb ik al verschillende keren met jullie in mijn armen moeten huilen
jullie kwamen dan nog dichter tegen me aan schuilen

Het "moment" was vreselijk moeilijk
ik was dan ook helemaal stuk
Jullie gaan een prachtige toekomst tegemoet bij Jacqueline en Marjo
dat weet ik zeker, dat is echt zo

Maar jullie gemis zal enorm zijn
het doet me nu nog erg veel pijn
Ik zal het een plekje moeten geven
maar dat heeft tijd nodig, dat duurt nog even

Lieve Pepsy en Patoe,mijn lieve meisjes,jullie moeten weten
dat ik jullie echt nooit meer zal vergeten
Ik wens julie een ontzettend gelukkig leven
dank jullie wel voor alle liefde en warmte die jullie mij hebben gegeven

Warme knuffel jullie (pleeg)vrouwtje Bianca

en een likje van Kaya

******************************

LISETJE door Elke

Ik zit rustig na te denken over het werk van de stichting. De opvang van katten bijvoorbeeld. Katten die om verschillende redenen opvang nodig hebben, zoals zwervertjes. Ik denk nu aan Lisetje, een bijzondere poes!

Toen ze bij me werd gebracht schrok ik. Een golf van medelijden overviel mij maar ook een sterk gevoel om te helpen. Vies was ze en ze rook niet bepaald lekker. Het vuil aangekoekt op haar snuit. Haar pootjes waren bruin in plaats van wit. Erg mager! Haar ogen lagen diep in haar oogkassen. Ze hield ze stijf dichtgeknepen. Haar vel zat vol met vlooienpoep. Ze was zo verschrikkelijk moe. Lopen kon ze bijna niet. Ze durfde ook niet te gaan liggen, waarschijnlijk bang om opgejaagd te worden. Het arme dier bleef maar strak, rechtop zitten. Haar kopje zakte langzaam tussen haar voorpoten, dieper en dieper naar de grond toe. Ogen dicht, verder onbeweeglijk. Voorzichtig nam ik haar kopje tussen mijn handen en tilde het langzaam omhoog. Een paar minuten bleef ze zo zitten, toen zakte haar kopje weer langzaam omlaag. Ogen stijf dichtgeknepen, geen geluid makend. Toch wel ingrijpend om te zien. Ik had zoiets nog nooit meegemaakt. In en in triest!

Toen ben ik naast haar gaan zitten op de grond. Zachtjes pratend streelde ik haar magere rug, bang om haar pijn te doen. Ik wilde haar een veilig gevoel geven. Na een hele tijd, het leek echt erg lang, ging ze voorzichtig liggen. Dat was een overwinning! Eten wilde ze ook niet. Ze was gewoon te moe denk ik achteraf. Maar ja, geen eten, geen herstel dacht ik. Haar conditie was zo slecht en ik was ongeduldig. Maar ik had het gevoel dat elke minuut telde. Het werd mij aangeraden om het met slagroom te proberen. Maar dat hielp ook niet. Machteloos voelde ik mij. Ze moest gewoon eerst rusten....

Na twee spannende dagen begon ze voorzichtig te eten.  Hoera! Maar ondertussen hield ik er wel rekening mee dat het ook nog verkeerd af zou kunnen lopen. Maar ze bleek een vechter te zijn. Lisetje zag er ellendig uit. Daar kon ik in zo'n korte tijd niet veel aan veranderen. Maar een poetsbeurt kon geen kwaad! Een mild sopje deed wonderen. Toen al het aangekoekte vuil van haar snuit weg was kwam er een mooie roze snoet te voorschijn. Haar kin was moeilijker, dat lukte niet in een keer. Daarna probeerde ik haar pootjes schoon te krijgen, ook dat was niet gemakkelijk. Ze werden wel schoner maar lang niet schoon genoeg. Lisetje vond alles goed. Toen ze een beetje bijgekomen was koos ze mijn salontafel uit als haar nieuwe tehuis. Mijn schoot werd ook een zeer geliefd plekje. Het was maar een korte afstand van tafel naar schoot en omgekeerd. Zo gauw ik ging zitten lag ze in no time op mijn schoot... Zat ik thee te drinken, de krant te lezen, televisie te kijken of iets anders te doen, Lisetje moest op mijn schoot liggen! Het was moeilijk haar iets te weigeren. dat was soms wel lastig. Ze liet duidelijk merken dat ze genoot van alle aandacht en zorg. Een heel apart geluid hoorde je dan. Ondertussen wist ik dat ze een fijn huis zou krijgen. Een gouden mandje noemen ze dat bij de stichting, met minder zijn we niet tevreden. Met een gerust hart nam ik na een week afscheid van Lisetje. Ik krijg regelmatig uitgebreid verslag over haar wel en wee. Ze maakt het buitengewoon goed. Een hele lieve knuffelpoes is het geworden, dankzij de inspanning van de stichting, haar nieuwe baasje en een klein beetje van mij.

groetjes Elke